انگشت پاش خورد به میز؟ تقصیر اسرائیله

انگشت پایش به میز می‌خورد. در قاب بعدی، جواب را پیدا کرده: اسرائیل. نخ‌های قرمز روی تخته، یک اتفاق ساده در خانه را به یک کشور ربط می‌دهند؛ انگار گوشه میز به‌تنهایی توضیح کافی نیست.

شوخی همین پرش بی‌منطق است. شخصیت به‌جای دیدن علت جلوی پایش، دنبال راهی می‌گردد که او را به مقصر از پیش انتخاب‌شده برساند. هدف، مسخره کردن عادتی است که برای هر اتفاقی پای اسرائیل را وسط می‌کشد.